VERLIES
VERANDERING
VEERKRACHT
VERLIES
Mijn levensmaatje Matthijs kreeg darmkanker in 2020. Vier jaar later overleed hij, op zijn 49ste. Vanaf mijn 18de zijn we samen volwassen geworden in het leven. We hebben twee kinderen, nu 18 en 20.
Nu sta ik op mijn eigen benen.
VERANDERING
Leven met een ongeneeslijke ziekte in je gezin is leven middenin het grote ondertussen. Het leven dat we kenden kwam abrupt tot stilstand. Levenshaast kwam hiervoor in de plaats. Ondertussen hopend op een wonder, tegelijk met een diep onvermijdelijk weten.
Alle beelden die ik had van onze toekomst zijn gewist. Herinneringen van ons samen leven alleen nog in mij.
Ik ben niet meer wie ik was met hem.
VEERKRACHT
Op momenten dat ik het niet meer wist, was er toch iedere keer weer een bron waar ik uit kon putten. Collectieve draagkracht, gitzwarte humor, mijn angst doorvoelen, mouwen opstropen, schrijven en veel, heel veel wandelen met de hond. Het lichtpuntje binnen ons gezin.
Hoe donker, hopeloos en onzeker het soms was, heel diep van binnen was er ook een vertrouwen in het leven.
Ik ben er nog, en ik leef.