Het is de avond van de eclips. Samen met Boba en een vriendin tuur ik door mijn eclipsbrilletje. Het licht en de kleur van de zee is niet te beschrijven. Het is de schittering van zowel het maanlicht als het zonlicht tegelijkertijd. Verderop zie ik een man en een vrouw. Ze lopen naar ons toe en vragen of ze door onze brilletjes mogen kijken. Dat mag.
De vrouw vraagt of ze Boba mag aaien. Als iemand dat vraagt is mijn antwoord altijd ja. Omdat ik weet dat deze vraag al aanwezig is voor het stellen. Het is altijd een betekenisvolle uitwisseling, ook voor Boba.
Boba leunt tegen haar benen en laat zich lekker kriebelen. De vrouw gaat op haar hurken zitten en slaat haar armen om Boba heen. Boba kijkt omhoog, recht in haar ogen. De vrouw schiet vol. Ik weet het. We zeggen niets en verblijven een moment op een plek waar tijd en ruimte verdwijnt. De vrouw voelt haar overleden hond. In de ogen, aanwezigheid en knuffels van Boba. Ze vraagt ze zich af of honden kunnen reincarneren. Ik denk van wel. Zij ook.
De eclips is voorbij en ik voel de dag na. Vanochtend was ik bij een vriendin. Haar man overleed kort voor mijn man. We brachten de ochtend door in haar tuin. In de connectie van onze doorleefde ervaring zijn weinig woorden nodig om elkaar op een diep niveau te begrijpen. Alsof er laagjes tussenuit vallen en er een directe resonantie vanuit de ervaring uitgaat. Moeiteloos.
Het opent mij als ik voel dat er een bedding is waar mijn woorden kunnen landen. Betekenis krijgen in herkenning. Waar ik niet bang hoef te zijn dat wat ik zeg, ongemakkelijk is. Waar meningen en oordelen verdwijnen in aanwezigheid van écht diep begrip. In de vrije ruimte van ons gesprek verdween de rest van de wereld en de tijd.
De ervaringen die we deelden gingen niet over feiten, meningen of hoe iets gebeurde. Het ging over hoe het begrip ‘definitief’ en ‘nooit meer’ écht voelde en een betekenis heeft gekregen die ik voor zijn overlijden nog niet kende. Over hoe het ten diepste voelt om hier zonder hem te zijn. Over alle gevoelens tegelijkertijd die allemaal waar zijn in hetzelfde moment. Zoals de maan en de zon tegelijkertijd waarneembaar zijn in de zee tijdens de eclips.
In alle lichtheid, die juist zo zichtbaar is geworden in het donker, lachen we ook om onszelf en de herinneringen aan onze mannen. Door gedeelde tranen heen.
Plotseling was het laat in de middag. In mij was het rustig en helder. Wat ik binnen hou en vaak alleen verwerk, mocht nu in verbinding en (h)erkenning waargenomen en uitgesproken worden. Zichtbaar zijn. Precies hier ontstaat vrije ruimte.
Doorleefde ervaring, op ieder vlak, is misschien wel de grootste rijkdom die we kunnen delen met elkaar.
Geef een reactie