De beste psycholoog die ik ooit gehad heb zei: ‘Je zit in een ontzettende ***situatie en het zal heel zwaar worden’. Geen troost, of mooipraterij. Pure erkenning van het feit dat mijn man ziek was, een zwaar traject in ging en dat onze tijd samen beperkt was. En dat ik dat moest dragen. Ik voelde meteen dat zij naast mij kon staan en dat ik bij haar niets hoefde te verzachten. Bij haar kon ik woorden geven aan alles wat zo pijnlijk, hard en oneerlijk was. Ze kon het dragen. Dat wist ik omdat ze niet trooste.
Haar erkenning boorde mijn draagkracht aan
Ik leerde dat ik hulp en support mocht vragen en ontvangen in plaats van alles alleen te doen.
Ik leerde zelfzorg niet te verwarren met egoïsme. Dat ik nee mocht zeggen als mijn energie op was. Dat ik rust mocht nemen en dingen mocht doen om de spanning en stress te reduceren.
Ik leerde mijn verdriet en woede te voelen om het verlies van mijn gedroomde toekomst. Hij en ik gingen niet oud worden met elkaar. Mijn beelden over samen op pad, opa en oma worden en met elkaar genieten van het alledaagse leven barstten uiteen in een zwart gat gevuld met angst om alleen te zijn.
Ik leerde dat grip en controle schijnzekerheid is. Mijn angst voor hoe de dood zou komen en het alleen zijn te ervaren,zonder mezelf daarin te verliezen. Te accepteren dat ik niet kon weten wat er zou komen en me over te geven aan dit niet weten. Dat alleen het hier en nu en vandaag waar was. De toekomst waren slechts zelfbedachte beelden die ik niet kon voorspellen.
Haar ‘niet troosten’ gaf de erkenning die ik nodig had om te groeien zodat ik mij zelf staande kon houden in wat ons overkwam.
Iemand troosten is vaak het wegpoetsen van eigen ongemak
Onder de oppervlakte gaat troosten vaak over het wegpoetsen van jouw eigen ongemak. De gevoelens en emoties van de ander raken iets in jou. Je resoneert mee via spiegelneuronen, herinneringen aan eigen verlies of verdriet en angst voor de dood. Dat is ongemakkelijk en dat duw je liever weg. Maar het houdt de ander klein. De boodschap van troosten is: Dat wat je voelt en ervaart is niet zo erg. Je bedekt het. Het ontneemt de ander de kans om te delen. Inslikken, wegdrukken of stoppen met praten is het gevolg. Emoties en gevoelens willen opkomen, ervaren worden om daarna te verzachten. Zet je ze vast worden ze groter, massiever en kan het leiden tot buikpijn, verkramping, schouder en rugklachten.
Kom je iemand tegen in je omgeving die in een moeilijk situatie zit, troost niet. Wat je wel kunt doen is naast de ander staan. Neem jouw eigen ongemak waar zonder dat je er iets mee hoeft. Geef geen oplossingen. Geen adviezen. Begin niet overde zwager van je vriend die dit ook had. Stilte is soms beter dan praten. Het geeft de ander de opening en ruimte om woorden te vinden voor wat er leeft. En je mag gerust zeggen dat je het ook niet weet. Het samen niet weten is altijd beter dan het in je eentje niet weten. Laat de ander zelf de emotie dragen zonder dat je iets doet. Deze komt, passeert en verzacht. Als golven aan de vloedlijn. Beweeg mee.
Vloedlijn 
Deel jouw ervaring