Hoe is het? Een ogenschijnlijk simpele vraag. Voor mij was het antwoord een aantal jaar complex. Vaak maakte ik een inschatting van de vrager. Van de draagkracht en de intentie. De mate van nabijheid en afstand. Was er haast of tijd, ruimte voor gevoel of even praktisch. Ramptoerist of oprecht.
In het antwoord had ik weinig taal voor hoe het met mij ging. Mijn antwoorden gingen over de laatste scanuitslag of de eerstvolgende scan. Welke behandeling hij nu kreeg en hoe het met de kinderen ging. Hoe we in het ondertussen ronddoolden en tijd probeerden te kopen. Altijd maar één stap hoopvol vooruitkijkend omdat de toekomst een groot niet weten was gevuld met angst voor verlies en alleen zijn. Het was intens.
Tegelijkertijd leefden we voluit tussen de chemokuren en scanuitslagen door. Nergens meer terughoudend in, alles wat we wilden. De tijd voelde eindig. Met de dood op de hielen had hij levenshaast. Ik volgde. Soms hijgend erachteraan omdat ik middenin dat ondertussen, alle behandelingen en deze levenshaast het gezin droeg. Eenzaam. Met op de achtergrond een onaflatend donker en schurend weten dat dit op een dag over zou zijn en ik alleen zou zijn.
Het was alles tegelijkertijd. Angst én hoop. Woede én liefde. Eenzaamheid én gedragen door het collectief. Plezier met elkaar én keihard huilen. Soms alles in hetzelfde moment.
Dus wat antwoord ik dan op de vraag: Hoe gaat het? Ergens halverwege, in een diepe donkere kuil, werd mij helder dat ik niet terug in de tijd kon om de situatie te veranderen. Dat ik de toekomst niet kon voorspellen. Dat ik niet nu kon weten hoe het lijden en de dood eruit zou zien en wanneer deze zou komen. Dat de plaatjes die ik daarvan in mijn hoofd had gemaakt niet waar hoefden te zijn. Ik heb geen invloed. Het proces zal gaan zoals het gaat. Ik weet alleen hoe het vandaag is.
Ik besloot dat dit mijn beste antwoord zou zijn op de hoe-is-het-vraag. Vandaag is het rustig, lastig, vermoeid, oké. Overzichtelijk voor mij omdat ik hiermee mijn gevoelens en emoties in het hier en nu kan houden. Fijn voor de vrager omdat het een oprecht en afgebakend antwoord is. Daarna mag het ook weer over iets anders gaan in wederkerigheid.
Wat ik mee wil geven
Heb je iemand in je omgeving die in een moeilijke periode zit? Erover beginnen is vaak beter dan zwijgen of negeren. Je geeft de ander de gelegenheid om wel contact te maken zonder een mix aan emoties los te maken.
Voel je ongemak? Dat geeft niet. Hou het in het hier en nu met de vraag:
Hoe is het vandaag?
Vloedlijn 
Deel jouw ervaring